نـــــــون مثل ((نــــــــــــهاوند))
خاک دل را حکم کردم تا بدانی ای نگارم ...در کنار با تو بودن هستی ام را میگذارم
يکي از دست نوشته هاشو اينجا ميگذارم هرگز دل من نخواست مشتی بزنم یا سنگ شوم حرف درشتی بزنم هر کس که به من رسید می گفت به خود: « بگذار لگد به لاک پشتی بزنم !» فکرم شده اینکه باد سردی نخورم یا سرخ بمانم و به زردی نخورم تا کی به خیال اینکه شاعر هستم یک گوشه بمانم و به دردی نخورم؟! من روح عطشناک تو را می فهمم احساس دل پاک تو را می فهمم هرچند که واژه واژه باران هستم لب تشنگی خاک تو را می فهمم تا کی متلک گوی گناهم باشند؟ این خیل دروغ گو گواهم باشند؟ دریا! به خدا خسته ام آرامم کن بگذار که موج ها پناهم باشند ممنون از مير جعفري عزيز بی وضو در خانه لیلا نشست میروم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش به خدا میبرم از شهر شما دل شوریده ی دیوانه ی خویش میبرم تا که درآن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ گناه زین همه خواهش بیجاو تباه میبرم تا ز تو دورش سازم زتو ای جلوه امید محال میبرم زنده بگورش سازم تا ازین پس نکند یاد وصال ناله میلرزد می رقصد اشک آه بگذار که بگریزم من زتو ای چشمه جوشان گناه شایدآن به که بپرهیزم من به خدا غنچه شادی بودم وسعت عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست میروم خنده به لب خونین دل میروم از دل من دست بردار ای امید عبث بی حاصل امروز اول محرمه من هر سال محرم هر جای ایران که باشم خودمو به نهاوند میرسونم آخه محرم نهاوند واقعا یه چیز دیگه هستش تا شکل باباهامون بشیم
بي وضو در کوچه ليلا نشست*
عشق آن شب مست مستش کرده بود
*فارغ از جام الستش کرده بود
سجده اي زد بر لب درگاه او
پر زليلا شد دل پر آه او
گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
بر صليب عشق دارم کرده اي
جام ليلا را به دستم داده اي
وندر اين بازي شکستم داده اي
نشتر عشقش به جانم مي زني
دردم از ليلاست آنم مي زني
خسته ام زين عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد اين بازيچه ديگر نيستم
اين تو و ليلاي تو ... من نيستم
گفت: اي ديوانه ليلايت منم
در رگ پيدا و پنهانت منم
سال ها با جور ليلا ساختي
من کنارت بودم و نشناختي
عشق ليلا در دلت انداختم
صد قمار عشق يک جا باختم
کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل مي شوي اما نشد
سوختم در حسرت يک يا ربت
غير ليلا برنيامد از لبت
روز و شب او را صدا کردي ولي
ديدم امشب با مني گفتم بلي
مطمئن بودم به من سرميزني
در حريم خانه ام در ميزني
حال اين ليلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بيقرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو ليلا کشته در راهت کنم
یاد اون قدیما بخیر
ما برای خودمون با زغال سبیل میکشیدیم تو صورتمون
ای دل غافل ...العان دوره زمونه چقدر عوض شده ها....
جوونای امروز ابروهاشونو برمیدارن تا شکل ماماناشون بشن
روز پدر بر تمام پدرای سبیل زغالی مبارک باد.
| :قالبش رو : :خودم ساختم .توپه؟؟: |
About
منو
نویسندگان عزیز
قره قاطی
آرشیو ماهانه رو حال میکنی؟
پیونــــــــدها
گل نیلوفر آبی
